Tijdens de vergadering, waarin confectiedirecteur Loohman een blauw bladmotief uitkiest voor een nieuwe zomerjurk, wordt adviseur Van Tilt (Henri Garçin) op staande voet ontslagen. Loohman wenst hem een zeer ongelukkig leven toe. Hier begint, onafhankelijk van elkaar, de teloorgang van de vervloekte Van Tilt èn de jurk. De eerste eigenaresse van de jurk is een oudere vrouw (Elisabeth Hoijtink), die door het dragen van de jurk wordt overvallen door een opwinding die niet in haar aard ligt en die haar tenslotte fataal wordt. De wind brengt de jurk bij Johanna (Ariane Schluter). In de trein wordt zij gezien door conducteur De Smet (Alex van Warmerdam) die, steeds als hij met de jurk in aanraking komt, wordt bevlogen door een lust die grenst aan krankzinnigheid. Hij breekt in bij Johanna en verleidt haar en maakt een afspraak voor de volgende dag. Deze tweede ontmoeting verloopt bijzonder ongelukkig. Een onverwachte gebeurtenis mondt uit in een hysterische ontsnapping van Johanna, waarbij ze in handen valt van een wellustige buschauffeur. Ziek van ellende die de jurk heeft veroorzaakt geeft zij deze aan twee jongetjes die kleren ophalen 'voor Afrika'.
De jurk beland bij de jonge Chantalle (Ricky Koole). Ook zij wordt opgemerkt door De Smet. Hij achtervolgt haar, dringt haar huis binnen en dwingt haar in bed. De volgende ochtend weet ze haar huis te ontvluchten. De jurk wordt Chantalle ontstolen door Marie (Olga Zuiderhoek), een zwerfster. Zij trekt de jurk over haar kleren in een wanhopige poging zich warm te kleden voor de winter begint. Getroost door de aan lager wal geraakte Van Tilt (wij zagen hem eerder als koffieverkoper in dezelfde trein als De Smet) sterft Marie van de kou en wordt met de jurk aan gecremeerd.
Dit is niet het einde van het verhaal. We komen De Smet weer tegen in een museum. Daar wordt hij opnieuw geconfronteerd met de jurk. Tot wat voor waanzin wordt hij deze keer gedreven?
